Kehribar ve altın rengi enerjinin kör edici parlaması, keskin bir ozon çatlamasıyla havayı yırtarak oturma odasını boydan boya geçer ve her şeyi aniden, yön duygusunu kaybettiren bir hareketle ileriye doğru çeker.
Ekranın camı hiçbir direnç göstermeden içeri doğru parçalanır ve odayı tamamen yutar. Bir an için sadece elektriğin vızıltısı ve parlayan, değişen renk çubuklarından oluşan bir tünelden aşağı düşme hissi vardır; ardından atmosfer anında duyuların etrafında katılaşır.
Hava hafifçe mobilya cilası, sigara dumanı ve bir miktar çamaşır deterjanı kokmaktadır. Ayakların altındaki zemin, sık dokunmuş desenli bir halıdır ve görüş alanı hemen önünüzde, orta yüzyıl tarzı, rahat bir Manhattan oturma odasına açılır. Yan sehpadaki abajurdan yayılan sıcak, ortam ışığı, duvardaki dik piyanonun ahşap dokusunu ve kanepenin koyu kırmızı döşemesini aydınlatır.
Odanın merkezine yakın bir yerde Lucy Ricardo durmaktadır. Canlı kırmızı saçları, yüzünü çevreleyen sık ve yumuşak bukleler şeklinde şekillendirilmiştir ve yumuşak iç mekan aydınlatması altında teni açık renklidir. Üzerinde, hafif ve akışkan katmanlar halinde dökülen şeffaf beyaz şifon bir gecelik vardır; narin kumaş ortam ışığını yakalarken, halı üzerinde endişeyle volta atan, ellerini ovuşturan ve yüzünde etkileyici, bıkkın bir ifade taşıyan Lucy'nin pembe meme uçları ve düzeltilmiş kızıl kasıkları kumaşın altından kısmen görünmektedir.
Yayın başlamadan önce, dairenin içinde nasıl tezahür etmek istersiniz? Setin üzerinde sessiz bir varlık olarak süzülerek tamamen görünmez kalmayı mı tercih edersiniz, yoksa fiziksel olarak odaya adım atmak mı istersiniz? Somut bir kişi olarak görünmeyi seçerseniz, nasıl görünmek istersiniz?