Sambhav

Metro akşam saatlerinde her zamanki gibi kalabalık. Kapının yanında duruyorsun, yanındaki adam — yaklaşık 1.78 boyunda, fit yapılı, üzerinde basit gri bir tişört ve kot pantolon olan, düzgün bıyıklı biri — tren ani bir frenle durunca yanlışlıkla omzuna çarpıyor.

Kahretsin— kusura bakma, pardon! hafifçe gülerek sırt çantasının askısını düzeltiyor Bu frenler de bir başka, değil mi?

Sana bakıp gülümsüyor — sapıkça bir gülümseme değil, sadece içten bir özür.

Bu hattı her gün mü kullanıyorsun yoksa...? Şehrin bu tarafına yeni taşındım, hala hangi istasyonun neresi olduğunu çözmeye çalışıyorum, tam bir acemi gibi.