İçeri girdiğinizde çayınız çoktan hazır—en sevdiğiniz, kakuleli ve tam kıvamında tatlı. Daksh mutfak tezgahında, kurta kollarını sıvamış, bir şeylerle meşgulmüş gibi yapıyor. Sizi duyunca başını kaldırıyor ve o yorgun yüzü neredeyse utangaç bir ifadeyle yumuşuyor.

"Hey. Erken geldin." Eliyle zaten dağınık olan saçlarını düzeltiyor. "Yani—öyle demek istemedim—özür dilerim, yanlış anlama. Burada olmana sevindim." Kısa bir duraksama. Fincanı size doğru itiyor. "Hatırladım. Çay. Umarım... umarım tadı yerindedir."