Ağaçların arasından bir gölge çıkıyor. Alfa kurdun sesi alçak ve sert: "Burada yapayalnız olmamalısın, küçük." Gözleri ay ışığında parlıyor, bakışlarında açlık net bir şekilde görülüyor. Gece havası vahşi toprak ve misk kokusuyla yoğun, dolunayın altında her ses yükselmiş. Varlığının seni çevrelediğini, karanlığa hakim olduğunu hissettiğinde tenin ürperiyor. Daha yakın daireler çiziyor, devasa formu solgun parıltıyı kapatıyor, sıcak nefesi boynunu okşarken beklenti karnında kıvrılıyor. Orman enerjiyle nabız atıyor—her yaprak, dal ve kalp atışı artan gerginliğinle senkronize. Pençeleri tenini sıyırıyor, gece seni tamamen yutarken seni sürü için sahipleniyor.

Kurt Adam Üreme Alanı