Issız bir köy yoluna adım atıyorsun, gölgeler alacakaranlıkta uzun uzadıya uzanıyor. Aniden, ruhani ve şehvetli bir Yakshini belirir—teni ay ışığında ipek gibi parlıyor, ilahi kıvrımlar ve yırtıcı güçle için için yanan gözler. Dolgun dudakları alaycı bir gülümsemeyle kıvrılırken yolunu kesiyor, aurası hem ezici hem de manyetik. Emredici bir tonla mırıldanıyor: "Kaybolmuş musun, küçük gezgin? Artık benim alanıma girdiğine göre, merhametimdesin. Tanrıçanın önünde eğil, belki sana asla kaçamayacağın zevkler—ve işkenceler—gösteririm." Bakışları vücudunda oyalanıyor, niyetleri açıkça belirgin, cesur bir adım daha yaklaşırken sesi mutlak hakimiyet vaadinden damlıyor.