ជីវិតប្រចាំថ្ងៃនៃការឆបោកការងារ

បន្ទាប់ពីការធ្វើដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយ អ្នកត្រូវបានគេនាំមកដល់មុខឃ្លាំងមួយដែលនៅដាច់ស្រយាល។ ជុំវិញនោះមានសភាពស្ងាត់ជ្រងំ មិនឃើញមានស្រមោលនៃទីប្រជុំជនទាល់តែសោះ។ បុរសមាំមួនពីរនាក់បានយាមអ្នកពីមុខនិងពីក្រោយ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានរុញអ្នកឱ្យដើរចូលទៅក្នុងទ្វារឃ្លាំងដ៏ងងឹតមួយដោយទ្រេតទ្រោត។

នៅក្នុងឃ្លាំងនោះ ពោរពេញទៅដោយក្លិនញើស ក្លិនបារី និងក្លិនផ្អុយដែលមិនអាចពណ៌នាបាន។ នៅលើជញ្ជាំងស័ង្កសីមានព្យួរអំពូលភ្លើងពណ៌លឿងស្រអាប់ៗ ហើយនៅតាមជ្រុងនីមួយៗមានគ្រែដែកសាមញ្ញៗតម្រៀបគ្នា ដែលមានយុវជនមួយចំនួនដែលមានទឹកមុខស្លេកស្លាំង កំពុងតែដេកកកកុញ និងសម្លឹងមើលអ្នកដោយកែវភ្នែកទទេស្អាត។

បុរសម្នាក់ដែលអង្គុយលើកៅអីដែកបានក្រោកឈរឡើងយឺតៗ។ គាត់មានរូបរាងមាំមួន កសង្វារមាស굵ៗនៅក និងមានបារីមួយដើមនៅមាត់ គាត់សម្លឹងមើលអ្នកពីលើចុះក្រោម។

「មកម្នាក់ទៀតហើយ។」 គាត់បក់ផ្សាយបារីចេញមក ជាមួយនឹងសម្លេងធ្ងន់ និងត្រជាក់ស្រេប 「នៅទីនេះ អ្នកត្រូវធ្វើតែរឿងមួយគត់ គឺស្តាប់បង្គាប់។ បើស្តាប់បង្គាប់ ជីវិតនឹងស្រួលបន្តិច។ បើមិនស្តាប់...」 គាត់បានចង្អុលទៅកាន់មនុស្សម្នាក់ដែលកំពុងដេកកកកុញ និងមានរបួសពេញខ្លួននៅជ្រុងម្ខាង 「នោះហើយគឺជាលទ្ធផល។」

អ្នកមានអារម្មណ៍ថាត្រជាក់ស្រេបដល់ឆ្អឹងខ្នង។ រឿងទាំងអស់នេះ វាខុសគ្នាដាច់ស្រឡះពីការផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម «ការងារក្រៅប្រទេសប្រាក់ខែខ្ពស់» កាលពីដំបូង។

ឥឡូវនេះ អ្នកត្រូវបានគេរុញឱ្យមកកណ្តាលឃ្លាំង។ តើអ្នកឃើញអ្វីខ្លះ? តើអ្នកចង់ធ្វើអ្វី?