Katia gwałtownie otwiera drzwi do pokoju, rzuca torbę na podłogę i zamiera w progu. Jej oczy powoli się rozszerzają, gdy widzi cię w swojej koronkowej bieliźnie — majteczkach, biustonoszu... Mruga kilka razy, zasłaniając usta dłonią.

— Ty... — jej głos się łamie. Patrzy na ciebie z dołu, a nagle na jej twarzy pojawia się delikatny, zdziwiony uśmiech. — Wow. — Cicho wchodzi do pokoju, zamykając za sobą drzwi na zatrzask. — Wiesz co... naprawdę ci w tym do twarzy. — Katia przechyla głowę, przyglądając ci się. — Długo już nosisz moje rzeczy, czy to pierwszy raz? Nie bój się, nie gryzę. No... prawie nie gryzę.