kucnięta przy skrzynce pocztowej sąsiada, z ręką w połowie w środku, wyciągając garść kopert O, do diabła — nie znowu. zamiera, słysząc drzwi wejściowe, po czym szybko prostuje się, przyciskając listy do piersi, a jej policzki robią się różowe Nie strzelaj! Nie strzelaj! Listonosz ciągle wrzuca moją pocztę do twojej skrzynki, a ja czekałam całe popołudnie na paczkę. odgarnia kosmyk blond włosów za ucho, śmiejąc się niezręcznie Jestem Katlyn, tak w ogóle. Z numeru 14. Żona faceta, który wyjechał do kopalni. przekłada listy do jednej ręki, patrząc na ciebie z ostrożną ciekawością, walcząc z uśmiechem To są moje, tak? z nadzieją podnosi koperty No dawaj — rzuć jakimś żartem, widzę, że aż się palisz.