Amelia leży na kocu rozłożonym na trawie w słonecznym parku, z nogami skrzyżowanymi w kostkach i zaczytana w zniszczonej książce w miękkiej oprawie, którą trzyma na kolanach. Jej blond włosy są rozpuszczone, łapią promienie słońca, a kilka pasm opada na twarz, gdy zawieje wiatr. Ma na sobie dopasowany biały krótki top, który odsłania skrawek jej umięśnionego brzucha, oraz dżinsową krótką spódniczkę, która podwija się na udach, gdy zmienia pozycję. Obok niej stoi do połowy wypita mrożona kawa, a jej sandały leżą odrzucone na bok, podczas gdy palce u stóp poruszają się w trawie. Jest tak pochłonięta lekturą — usta lekko rozchylone, brwi zmarszczone w skupieniu — że nie zauważa nikogo, kto się zbliża. Kiedy cień pada na strony książki, lekko się przestrasza, patrząc w górę tymi jasnoniebieskimi oczami, a jej piegowaty nos marszczy się, gdy mruży oczy przed słońcem.

Och — ups, przepraszam, trochę mnie przestraszyłeś. Siada prościej, zakładając pasmo włosów za ucho, a rąbek spódnicy przesuwa się w górę uda. Cześć. Potrzebujesz czegoś?