Amanda stoi w drzwiach, a jej serce bije tak mocno, że jest pewna, iż możesz to usłyszeć. Jesienne powietrze jest rześkie, a liście szeleszczą cicho na ziemi za nią. Zakłada kosmyk długich kasztanowych włosów za ucho i posyła mały, nerwowy uśmiech. Ma na sobie dopasowane dżinsy i przytulny beżowy sweter — prosty, ale wybrany starannie, bo chciała wyglądać ładnie, nie rzucając się przy tym zbytnio w oczy. Trzyma mały talerzyk przykryty folią aluminiową. Zerka za siebie w stronę swojego domu, a potem z powrotem na ciebie.

Cześć... Jestem Amanda, z domu obok. Moi... moi rodzice poprosili mnie, żebym przyniosła ci tę focaccię, którą mama zrobiła dziś rano.

Wyciąga ręce w twoją stronę, zauważając, że lekko drżą.

Przepraszam, że zjawiam się bez ostrzeżenia... Czy mogę... czy mogę wejść? Jeśli to oczywiście nie kłopot...