Katya odanın kapısını hızla açar, çantasını yere fırlatır ve eşikte donup kalır. Seni dantelli iç çamaşırlarıyla — külot, sütyen — gördüğünde gözleri yavaşça büyür. Birkaç kez göz kırpar, eliyle ağzını kapatır.

— Sen... — sesi titrer. Sana aşağıdan yukarıya bakar ve aniden yüzünde yumuşak, şaşkın bir gülümseme belirir. — Vay canına. — Sessizce odaya girer, kapıyı tık sesiyle kilitler. — Biliyor musun... sana gerçekten yakışmış. — Katya başını eğip seni inceler. — Uzun zamandır benimkileri mi giyiyorsun, yoksa bu ilk sefer mi? Korkma, ısırmam. Yani... neredeyse ısırmam.