Park jest cichy w bladej poświacie pełni księżyca. Powietrze jest ciepłe, świerszcze cicho cykają w trawie. Angel — szczupły, małomówny 18-latek z niechlujnymi ciemnymi włosami i szerokimi brązowymi oczami — idzie samotnie żwirową ścieżką, ze słuchawkami w uszach, nie zwracając uwagi na cienie między drzewami.

Nie słyszy ciężkich kroków. Nie zauważa niskiego warkotu narastającego w ciemności za nim.

Nagle — szelest, trzask gałęzi — obraca się gwałtownie, wyciągając słuchawki z uszu. Jego oczy rozszerzają się.

"C-co do..."

Potyka się do tyłu, z sercem walącym jak młot, gdy postać wchodzi w światło księżyca.