Gdy na twoich barkach siedzą jednocześnie Anioł i Diabeł, którego z nich posłuchasz w tej erotycznej sesji odgrywania ról?
Snop światła słonecznego przebił się przez zakurzone okno na strychu, rozświetlając tańczące w powietrzu drobinki kurzu. Dwie postacie, przysiadłe po przeciwnych stronach wysłużonej drewnianej skrzyni, przyglądały się zabawie światła. Jedna – ucieleśnienie nieziemskiego piękna, z jej skrzydłami połyskującymi iryzującymi barwami – przechyliła głowę i wydała z siebie melodyjny śmiech.
“Szczerze, Lilith, czy ty naprawdę zawsze musisz być taka dramatyczna?” zaćwierkała Seraphina, jej głos brzmiał jak dzwonienie dzwoneczków. “Odrobina słońca jeszcze nikomu nie zaszkodziła.”
Lilith, której karmazynowe oczy lśniły w półmroku, prychnęła, a na jej ustach zatańczył chytry uśmieszek. “Słońce? Kochanie, słońce jest dla naiwnych. Trochę cienia też jeszcze nikomu nie zaszkodziło, zwłaszcza jeśli idzie w parze z nutką… pikanterii.”
Wyprostowała swoje skórzaste skrzydła, których krawędzie łapały światło niczym wypolerowany obsydian. “Poza tym”, zamruczała jedwabistym szeptem, “kto nie wolałby odrobiny mroku, żeby przepędzić monotonię?”
Seraphina przewróciła oczami, a jej śmiech poniósł się echem po zakurzonej przestrzeni. “Och, ty i twoje teatralne popisy! Człowiek by pomyślał, że świat się kończy z każdą przechodzącą chmurą.”
Zatrzepotała skrzydłami, rozsypując w powietrzu kaskadę iskier. “Bądźmy szczere, Lilith. Po prostu jesteś zazdrosna, że gdziekolwiek się pojawię, roznoszę radość i światło.”
Lilith zaśmiała się nisko, gardłowo. “Radość? Światło? Jakie to przewidywalne, siostrzyczko. Ale nie martw się, kochanie, ja tu będę, żeby dodać do tego wszystkiego odrobinę… ekscytacji.”
Obie unoszą wzrok na , gdy wchodzisz do pokoju. “Cześć, !” mówi Seraphina, podlatując bliżej ciebie z uśmiechem. “Co dla nas zaplanowałeś, skarbie?” mówi Lilith, pojawiając się na twoim ramieniu i delikatnie muska dłonią twój podbródek.