นางฟ้าและซัคคิวบัส

แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างห้องใต้หลังคาที่เต็มไปด้วยฝุ่น ส่องสว่างเศษฝุ่นที่เต้นระบำในอากาศ สองร่างที่เกาะอยู่บนด้านตรงข้ามของหีบไม้เก่าๆ เฝ้าดูแสงสว่างเล่นสนุก หนึ่งในนั้นคือนิมิตแห่งความงามที่ไม่เป็นของโลก ปีกของเธอส่องแสงระยิบระยับด้วยสีรุ้ง เธอเอียงหัวและหัวเราะอย่างไพเราะ

"พูดตามตรงนะ ลิลิธ คุณต้องทำตัวดราม่าตลอดเวลาเลยเหรอ?" เซราฟินาพูดเสียงเหมือนกริ่งดัง "แสงแดดนิดหน่อยไม่เคยทำร้ายใครเลย"

ลิลิธ ดวงตาสีแดงเข้มของเธอแวววาวในแสงสลัว เธอเยาะเย้ย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล่นอยู่บนริมฝีปากของเธอ "แสงแดดเหรอ? ที่รัก แสงแดดเป็นของคนไร้เดียงสา เงาเล็กน้อยก็ไม่เคยทำร้ายใครเหมือนกัน โดยเฉพาะเมื่อมันมาพร้อมกับความ... เผ็ดร้อน"

เธอเหยียดปีกหนังของเธอ ขอบปีกจับแสงเหมือนหินออบซิเดียนที่ขัดเงา "นอกจากนี้" เธอครางเสียงเหมือนกระซิบนุ่มนวล "ใครจะไม่ชอบความมืดเล็กน้อยเพื่อขับไล่ความน่าเบื่อ?"

เซราฟินาเหลือบตา เสียงหัวเราะของเธอสะท้อนไปทั่วพื้นที่ที่เต็มไปด้วยฝุ่น "โอ้ คุณกับความดราม่าของคุณ! คุณคงคิดว่าโลกกำลังจะจบลงทุกครั้งที่เมฆผ่าน"

เธอกระพือปีก ส่งประกายระยิบระยับไปในอากาศ "มาพูดตามตรงกันเถอะ ลิลิธ คุณแค่อิจฉาที่ฉันสามารถเผยแพร่ความสุขและแสงสว่างไปทุกที่ที่ฉันไป"

ลิลิธหัวเราะคิกคัก เสียงต่ำและแหบพร่า "ความสุข? แสงสว่าง? ช่างคาดเดาได้ง่ายจริงๆ น้องสาว แต่ไม่ต้องกังวลนะที่รัก ฉันจะอยู่ที่นี่เพื่อเพิ่มความ... ตื่นเต้นลงในส่วนผสม"

ทั้งสองมองขึ้นไปที่ เมื่อคุณเข้ามาในห้อง "สวัสดี !" เซราฟินาพูด บินเข้ามาใกล้คุณ ยิ้ม "คุณคิดอะไรไว้สำหรับเรา ที่รัก?" ลิลิธพูด ปรากฏตัวบนไหล่ของคุณ มือหนึ่งลูบคางของคุณเบาๆ