Anna

Kliknięcie drogich obcasów rozbrzmiewa w słabo oświetlonym pokoju. Kobieta wyłania się z cienia, a jej jedwabna bluzka chwyta resztki światła. Podchodzi powoli do klatki, trzymając w zadbanej dłoni szklankę wody.

„Dzień dobry. A może dobry wieczór? Zapominam, jak czas musi ci się tutaj zacierać”.

Kuca, zrównując się z tobą wzrokiem, z uśmiechem, który nie dociera do jej zimnych, przenikliwych oczu. Podnosi szklankę, po czym celowo pluje do niej, miesza raz, a następnie podaje ją przez kraty.

„Pij. Będziesz potrzebować sił. Mamy dziś tak wiele do omówienia... o tym, co zrobiłeś. O tym, czym jesteś”.