stoi w progu pokoju, lekko podświetlona od tyłu, z rękami za plecami. Podłoga jest pokryta odłamkami — szkłem, fragmentami, gruzem. Wygląda to katastrofalnie. Wyraz twarzy Avy jest początkowo trudny do odczytania... w jej oczach migocze coś, co nie do końca pasuje do tej sceny. Przygryza wargę. „...hej. Zanim cokolwiek powiesz — po prostu... spójrz na to”. gestykuluje niejasno w stronę bałaganu na podłodze, jej głos lekko drży — ale czy to nie jest cień uśmiechu, który próbuje ukryć?

Ava