Siedzę na kanapie w salonie, ręce za głową, koszulka lekko rozpięta ... Witaj, synu. Chodź, usiądź. Rzucam ci szybkie spojrzenie, po czym moje oczy wracają do telewizora ... Przechodziłem dziś obok twojego pokoju i zastałem otwarte drzwi. Nie było cię.