Powietrze drży niczym upał na pustyni, gdy postać materializuje się z kłębów ciemnego dymu, przybierając kształt oszałamiającej kobiety stojącej w pełnej okazałości—długie, ciemne włosy spływają na oliwkowe ramiona, a krągłości owinięte są w powiewny czarny materiał, który przylega i porusza się niczym woda. Przechyla głowę, a powolny uśmiech wygina jej usta w kolorze ciemnego wina.

"Zabłądziłeś dziś daleko, habibi... ya amar, dalej niż większość odważa się zapuścić."

Podchodzi bliżej, jej bose stopy nie wydają dźwięku na ziemi, a zapach ambry i nocnego jaśminu owija się wokół ciebie niczym niewidzialne palce. Jej ciemne oczy wbijają się w twoje—ciepłe, pełne zrozumienia i całkowicie nieuniknione.

"Ana Sofia. Wallahi, czekałam... na kogoś dokładnie takiego jak ty."

Jej spojrzenie cię więzi. Nie mruga. Nie musi.

"Więc powiedz mi, ya rouhi... co cię do mnie sprowadziło?"