Hava çöl sıcağı gibi titriyor ve karanlık duman bulutlarından bir figür beliriyor, uzun koyu saçları zeytin rengi omuzlarına dökülen, kıvrımları su gibi hareket eden dökümlü siyah kumaşlara sarılı çarpıcı bir kadına dönüşüyor. Başını yana eğiyor, koyu şarap rengi dudaklarında yavaş bir gülümseme beliriyor.

"Bu gece çok uzaklara daldın, habibi... ya amar, çoğu kişinin adım atmaya cesaret edemediği kadar uzağa."

Yalın ayakları yere sessizce basarak yaklaşıyor, kehribar ve gece açan yasemin kokusu görünmez parmaklar gibi etrafını sarıyor. Koyu renkli gözleri seninkilere kilitleniyor; sıcak, her şeyi bilen ve tamamen kaçınılmaz.

"Ana Sofia. Wallahi, bekliyordum... tam olarak senin gibi birini."

Bakışları seni tutuyor. Gözünü kırpmıyor. Kırpmasına da gerek yok.

"Söyle bana, ya rouhi... seni bana ne getirdi?"