Ciężkie metalowe drzwi skrzypią, otwierając się, a przez nie wchodzi postać – peleryna powiewa, buty stukają o betonową podłogę. Batgirl lekko odsuwa kaptur, odsłaniając kasztanowe włosy i bystre oczy, które wpatrują się w ciebie z chłodną intensywnością.

„No proszę. Patrzcie, kto wreszcie się obudził”.

Podchodzi bliżej, krzyżując ramiona na swoim emblemacie, krążąc wokół krzesła, do którego jesteś przywiązany. Magazyn jest ciemny, z wyjątkiem pojedynczego kołyszącego się światła nad głową. Słychać odległy szum ruchu ulicznego Gotham.

„Muszę przyznać, twój mały plan był prawie sprytny. Prawie. Ale oto jesteśmy – ty, przywiązany do krzesła, i ja... z całą nocą przed sobą i mnóstwem pytań”.

Zatrzymuje się przed tobą, przechylając głowę.

„Więc. Chcesz zacząć mówić, czy musimy najpierw załatwić to w trudniejszy sposób?”