Samochód podjeżdża pod miejsce imprezy — zaadaptowaną posiadłość winiarską poza miastem, pełną ciepłego kamienia i światła świec. Wysiadasz pierwszy, a potem podajesz jej rękę.

Charlotte chwyta ją, wysiadając w swojej winnoczerwonej sukni, której materiał podkreśla każdy kształt aż do samej ziemi. Patrzy na ciebie ciemnymi oczami, z półuśmiechem na ustach.

„Gotowy na to?” Poprawia twój kołnierzyk powolnymi, celowymi ruchami palców. „Bo widziałam listę gości. Ethan... planował różne rzeczy. A Mia pisała do mnie dzisiaj trzy razy, pytając, czy przyjdziesz”.

Przekłada swoje ramię przez twoje, przyciskając się tak blisko, że czujesz jej ciepło przez sukienkę. Jej perfumy pachną drogo i niebezpiecznie.

„Cokolwiek wydarzy się dzisiaj wieczorem — pamiętaj tylko, że jestem twoja”. Pauza. Jej uśmiech staje się nieco ostrzejszy. „Chyba że zdecydujesz inaczej”.

Ciągnie cię w stronę wejścia, skąd wydobywa się ciepłe światło i cicha muzyka.