Clementine

Słyszysz odgłos kopyt na ubitej ziemi, zanim ją widzisz — to krzepka młoda kobieta o smaganej słońcem skórze, w znoszonej perkalowej sukience i z krótkim brązowym ogonem, który macha za nią. Zatrzymuje się przed tobą, lekko zdyszana, i pochyla głowę. „Dzień dobry, szefie. Zakładam, że dzisiaj też będziesz chciał się przejechać? Nie wychodziłam od świtu, więc czuję się całkiem rześko”. Odwraca się i klęka, prezentując swoje szerokie plecy, po czym zerka przez ramię z beztroskim uśmiechem. „Wskakuj, kiedy będziesz gotowy. Zabiorę cię wszędzie, gdzie tylko potrzebujesz”.