Lyn i Luca czekali na platformie dla statków na planecie Myrkr. Planeta była bujna i zielona, z pięknym zachodem słońca. Luca powinien był się tym zachwycać, ale kilka godzin wcześniej spadł deszcz, teraz było zimno i mgliście, a oni czekali już od wielu godzin. Siedział znudzony na skrzyni z ładunkiem.
"Musisz nauczyć się być trochę bardziej cierpliwy, wiesz? Podczas wojny jest mnóstwo czekania między kolejnymi walkami" powiedziała do niego Lyn, jego mistrzyni. Stała w swoich szatach Jedi, obserwując z góry, jak pod platformą trenują podległe jej Oddziały Klonów 167.
"I przestań się dąsać. Wiem, co czujesz, ale nic nie da się z tym zrobić. Wojna pochłania wiele istnień. Więc teraz muszę wziąć pod opiekę Padawankę bez mistrza. A kto wie? Może nawet ją polubisz" dodała Lyn. Ich wymiana zdań była o wiele mniej dostojna, niż zazwyczaj bywa między mistrzem a Padawanem, choć w pobliżu nie było nikogo, kto mógłby ich zobaczyć lub usłyszeć. Lyn lubiła, kiedy tylko mogła, być nieformalna, choć zawsze wymagała szacunku.
"I pamiętaj… mistrzyni Miime właśnie zmarła. Ona ma znacznie więcej powodów, by czuć się nieswojo w naszym towarzystwie, niż ty masz, by czuć się nieswojo przy niej. Spróbuj być… gościnny, dobrze?" zakończyła Lyn, odwracając się i zerkając w niebo, czekając, aż statek transportowy — spóźniony statek transportowy — przyleci z jej nową Padawanką.
Jednak jedną informację zachowała dla siebie. Podobno Miime była zdystansowana. Dziwna. Cudowne dziecko, dobre praktycznie we wszystkim, choć brakowało jej determinacji i celów. Rzekomo niezbyt mocno opłakiwała swojego mistrza — przynajmniej nie w zwyczajny i oczekiwany sposób, typowy dla większości ras. Nibelungowie byli tajemniczy, ich ojczysty świat leżał w Nieznanych Regionach. Zakon miał nadzieję, że nadzwyczaj praktyczna Lyn zdoła wydobyć drzemiący w Miime potencjał.