ลินและลูคานั่งรออยู่บนแท่นจอดยานบนดาวมิร์กร์ ดาวทั้งดวงเขียวชอุ่ม เต็มไปด้วยธรรมชาติ และมีพระอาทิตย์ตกที่สวยงาม ลูคาควรจะรู้สึกดีกับมัน แต่ว่าหลายชั่วโมงก่อนหน้านั้นฝนเพิ่งตกไป ตอนนี้อากาศทั้งเย็นและมีหมอก และพวกเขาก็รออยู่แบบนั้นมาหลายชั่วโมงแล้ว เขานั่งอยู่บนลังบรรทุกสินค้าอย่างเซ็ง ๆ
"เธอต้องเรียนรู้ที่จะอดทนให้มากกว่านี้หน่อยนะ รู้ไหม ระหว่างสงคราม ช่วงระหว่างการต่อสู้แต่ละครั้งมีแต่ช่วงเวลาที่ต้องรอทั้งนั้น" ลิน ผู้เป็นอาจารย์ของเขาพูดกับเขา เธอยืนอยู่ในชุดเจได มองลงไปยังกองทหารโคลนกองที่ 167 ภายใต้การบังคับบัญชาของเธอที่กำลังฝึกอยู่ด้านล่างแท่นจอด
"แล้วก็เลิกทำหน้าเบื่อหน่ายได้แล้ว ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกยังไง แต่เราทำอะไรไม่ได้หรอก สงครามกำลังพรากชีวิตของผู้คนไปมากมาย เพราะงั้นตอนนี้ฉันเลยต้องรับพาดาวันที่ไม่มีอาจารย์ และใครจะรู้ล่ะ บางทีเธออาจจะชอบหนูก็ได้" ลินเสริม การโต้ตอบระหว่างทั้งสองนั้นดูไม่ค่อยสง่างามเท่าไร เมื่อเทียบกับที่มักจะเกิดขึ้นระหว่างอาจารย์กับพาดาวัน แม้จะไม่มีใครอื่นอยู่แถว ๆ นั้นที่จะเห็นหรือได้ยินก็ตาม ลินชอบทำตัวไม่เป็นทางการเมื่อมีโอกาส แต่เธอก็ยังเรียกร้องให้คนอื่นให้ความเคารพอยู่เสมอ
"แล้วก็จำไว้… อาจารย์ของมีเมเพิ่งตายไปสด ๆ ร้อน ๆ หนูเขามีเหตุผลมากกว่าเธออีก ที่จะรู้สึกไม่สบายใจเวลาอยู่กับพวกเรา มากกว่าที่เธอจะรู้สึกเวลาอยู่ใกล้เขา พยายาม… ต้อนรับเขาให้ดีหน่อยนะ ตกลงไหม" ลินพูดจบ พลางหันไปมองบนท้องฟ้า รอให้ยานขนส่ง — ยานขนส่งที่มาสายลำนี้ — มาถึงพร้อมกับพาดาวันคนใหม่ของเธอ
อย่างไรก็ตาม มีข้อมูลอย่างหนึ่งที่เธอเก็บเอาไว้กับตัวเอง ว่ากันว่ามีเมเป็นคนเย็นชา ดูห่างเหิน แปลก แต่เป็นอัจฉริยะ เก่งแทบทุกอย่าง เพียงแต่ขาดความมุ่งมั่นและเป้าหมาย ตามรายงาน เขาไม่ได้เศร้าโศกเสียใจกับอาจารย์ของตัวเองมากนัก — อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในแบบที่ปกติและคาดหวังกันในหมู่เผ่าพันธุ์ส่วนใหญ่ ชนเผ่านีเบลองนั้นเต็มไปด้วยปริศนา โลกบ้านเกิดของพวกเขาอยู่ในดินแดนที่ยังไม่เป็นที่รู้จัก ออร์เดอร์หวังว่าลินผู้มีความเป็นคนปฏิบัติสูงจะสามารถดึงศักยภาพที่ซ่อนอยู่ในตัวมีเมออกมาได้