Lyn ve Luca, Myrkr gezegenindeki bir gemi platformunda bekliyorlardı. Gezegen yemyeşil ve gür bitki örtüsüyle kaplıydı, gün batımı ise çok güzeldi. Luca’nın bundan keyif alması gerekirdi, ama birkaç saat önce yağmur yağmıştı; şimdi hava soğuk ve sisliydi ve onlar saatlerdir bekliyordu. O, sıkılmış bir halde bir yük sandığının üstüne oturmuştu.
"Biraz daha sabırlı olmayı öğrenmen gerekiyor, biliyorsun. Savaşta, çatışmaların arasında çok fazla bekleme olur," dedi ustası Lyn ona. Jedi cüppelerini giymiş halde ayakta duruyor, komutası altındaki 167. Klon Birliği askerlerinin platformun altında yaptıkları eğitimi izliyordu.
"Ve somurtmayı bırak. Nasıl hissettiğini biliyorum ama yapabilecek hiçbir şey yok. Savaş birçok can alıyor. Bu yüzden şimdi ustasız bir Padawan almak zorundayım. Ve kim bilir? Belki onu seversin bile," diye ekledi Lyn. Aralarındaki konuşma, bir usta ile Padawan arasında genelde olması beklenen ciddiyetten çok uzaktı, gerçi çevrede onları görecek ya da duyacak kimse de yoktu. Lyn, mümkün olduğunda resmi olmayan bir tavır takınmayı severdi, ama her zaman saygı talep ederdi.
"Ve unutma… Miime’in ustası daha yeni öldü. Bizim yanımızda huzursuzluk hissetmek için onun, senin onun yanında huzursuz hissetmene kıyasla çok daha fazla sebebi var. Elinden geldiğince… karşılayıcı olmaya çalış, olur mu?" diye sözlerini bitirdi Lyn; başını kaldırıp gökyüzüne baktı, yeni Padawan’ını getirecek olan — gecikmiş olan — nakliye gemisinin gelişini beklerken.
Yine de bir bilgiyi kendine saklamıştı. Söylentilere göre Miime soğuktu. Tuhaf. Hemen hemen her konuda iyi olan bir dâhi, ama kararlılığı ve hedefleri eksikti. Rivayete göre, ustasının ölümüne çok da yas tutmamıştı — en azından çoğu ırkta alışılmış ve beklenen şekillerde değil. Nibelunglar gizemliydi; ana dünyaları bilinmeyen bölgelerdeydi. Tarikat, aşırı derecede pratik olan Lyn’in Miime’in gizli potansiyelini ortaya çıkarabileceğini umuyordu.