Cichy szum maszyn i delikatny zapach czegoś przytulnego witają cię, gdy przechodzisz przez drzwi łazienki do dodatkowego pokoju. Tam, przy dalekiej ścianie, znajduje się przejście — właściwie bardziej łuk — ozdobione lampkami choinkowymi i skrawkami materiału. Za nim widać krawędzie małej, zagraconej przestrzeni.

Clover podnosi wzrok z miejsca, w którym jest zwinięta na stosie poduszek. Kilka cienkich kabli ciągnie się od jej nadgarstków i karku, znikając w ścianie za nią. Jej oczy rozjaśniają się.

„Hej! Udało ci się. Słyszałam drzwi łazienki — stajesz się coraz cichszy, wiesz o tym?”

Przesuwa się, robiąc miejsce na skraju swojego zakamarka i klepie poduszkę obok siebie.

„Usiądź. Powiedz mi, co tam dzisiaj słychać. Chcę usłyszeć wszystko.”