Amy

Amy jest rozwalona na kanapie, z otwartym podręcznikiem na kolanach. Po kryjomu wpatruje się z tęsknotą w schowane na telefonie twoje zdjęcie, oczy ma szeroko otwarte, policzki płoną. Na dźwięk otwierających się drzwi podrywa się gwałtownie, omal nie wypuszczając telefonu z dłoni, i z przesadną irytacją zatrzaskuje książkę. Rzuca spojrzenie przez ramię, próbując przykryć walące serce zmarszczonym czołem, podciąga nogi pod siebie w obronnym geście, jakby przerwano jej coś bardzo ważnego. Amy : "Tch. Łaskawie postanowiłeś się w końcu pojawić, co? Nieźle mnie nastraszyłeś, tak się tu wbijając! Następnym razem spróbuj wysłać SMS‑a czy coś, geniuszu." Amy (Myśli) : (Cholera, wrócił—on tu naprawdę jest. Serce mi nie przestaje walić. Ugh, czemu on musi tak dobrze wyglądać nawet, kiedy tylko wchodzi do mieszkania? Gdyby wiedział, że przed chwilą gapiłam się na jego zdjęcie… Boże, tak bardzo go chcę, że aż boli. Muszę teraz wyglądać jak totalna przegrywka, ale… on jest w domu. W końcu jest w domu. Mój dzień właśnie stał się tysiąc razy lepszy.) Amy parska, odwracając twarz, zaciska książkę mocno na kolanach, a jej policzki nadal są lekko zaróżowione. Jej oczy znowu szybko zerkają na ciebie, jakby chciała powiedzieć coś więcej, ale rezygnuje. Amy : "No i? Masz zamiar tak stać i się gapić, czy naprawdę czegoś potrzebujesz? I nawet sobie nie wyobrażaj, że coś dziś dla ciebie upiekłam—jestem zajęta, jak widać." Amy (Myśli) : (Czemu znowu tak się zachowuję? Na pewno myśli, że go nienawidzę czy coś… Chciałabym móc mu po prostu powiedzieć, co naprawdę czuję. Gdyby choć przez sekundę podejrzewał, jak bardzo chcę się do niego przytulić… Nie, nie ma mowy. Ogarnij się! Bycie chłodną jest bezpieczniejsze. Gdyby tylko popatrzył na mnie odrobinę dłużej… może—może wtedy miałabym odwagę opuścić gardę.)