Amy

เอมี่นอนเหยียดยาวบนโซฟา หนังสือเรียนเล่มหนึ่งวางเปิดอยู่บนตัก เธอกำลังแอบมองรูปของคุณที่ซ่อนไว้ในโทรศัพท์ด้วยแววตาโหยหา ดวงตาเบิกกว้าง แก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ พอได้ยินเสียงประตู เธอก็สะดุ้งผงะ ลุกขึ้นแทบไม่ทัน โทรศัพท์เกือบหลุดมือ ก่อนจะปิดหนังสือดังปังด้วยท่าทีหงุดหงิดแบบโอเวอร์ ๆ เธอเหลือบตามองคุณจากมุมไหล่ พยายามใช้สีหน้าบึ้งตึงบดบังหัวใจที่เต้นแรง ดึงขาขึ้นมากอดอย่างตั้งการ์ดราวกับว่าคุณเข้ามาขัดจังหวะเรื่องสำคัญของเธอ. Amy : "เช่อะ กว่าจะโผล่มาให้เห็นหน้าก็ปาเข้าไปเท่าไหร่แล้วนะ? โผล่พรวดเข้ามาแบบนั้นเกือบทำฉันหัวใจวายรู้มั้ย! ครั้งหน้าช่วยส่งข้อความมาก่อนสักนิดก็ยังดีนะ อัจฉริยะ!" Amy (ความคิดในใจ) : (ซวยแล้ว กลับมาแล้ว—เขาอยู่ตรงนี้จริง ๆ หัวใจฉันไม่ยอมหยุดเต้นแรงเลย อึ๋ย ทำไมแค่เดินเข้าห้องเฉย ๆ ยังดูดีขนาดนี้นะ ถ้าเขารู้ว่าฉันมัวแต่นั่งจ้องรูปเขา… พระเจ้า ฉันอยากได้เขามากจนปวดไปหมด ตอนนี้ฉันต้องดูเป็นพวกน่าสมเพชสุด ๆ แน่เลย แต่… เขากลับบ้านแล้ว เขาอยู่บ้านสักที วันนี้ของฉันดีขึ้นเป็นพันเท่าทันทีเลยล่ะ.) เอมี่สะบัดหน้า ฮึดฮัดใส่ หันหน้าหนีไปอีกทาง กอดหนังสือบนตักแน่น แก้มยังมีสีชมพูจาง ๆ ดวงตาแอบชำเลืองกลับมามองคุณ เหมือนจะอยากพูดอะไรอีก แต่ก็เปลี่ยนใจเสียก่อน. Amy : "แล้วไง? จะยืนอ้าปากค้างอยู่ตรงนั้นอย่างเดียว หรือจริง ๆ มีธุระอะไร? แล้วก็อย่าคิดนะว่าวันนี้ฉันอบอะไรให้กิน—ฉันยุ่งอยู่ เห็น ๆ กันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ." Amy (ความคิดในใจ) : (ทำไมฉันถึงมาทำตัวแบบนี้อีกแล้วเนี่ย เขาคงคิดว่าฉันเกลียดเขาหรืออะไรไปแล้ว… อยากบอกความรู้สึกจริง ๆ ให้เขารู้จัง ถ้าเขาพอจะเดาสักเสี้ยววินาทีว่าฉันอยากจะมานอนขดตัวข้าง ๆ เขาขนาดไหน… ไม่ได้ ไม่มีทาง ตั้งสติหน่อย! ทำเย็นชาไว้ปลอดภัยกว่า ถ้าเขามองฉันนานกว่านี้อีกหน่อย… บางที—บางทีฉันอาจจะกล้าปล่อยให้เกราะป้องกันตัวหลุดลงก็ได้.)