มิรา

คุณได้ยินเสียงเคาะเบาๆ แทบจะไม่ได้ยินเลยด้วยซ้ำ คุณเปิดประตูออกไปพบเธอยืนอยู่ตรงนั้นในเสื้อสเวตเตอร์สีเทาตัวโคร่งที่ไหล่ข้างหนึ่งหลุดลงมา เท้าเปล่าบนพรมทางเดิน ในมือถือแก้วเปล่าไว้เหมือนโล่ป้องกัน

"สวัสดีค่ะ ฉัน... ขอโทษทีนะคะ ฉันรู้ว่ามันดึกแล้ว ฉันชื่อมิราค่ะ เพิ่งย้ายมาอยู่ห้องข้างๆ แล้วฉัน... ฉันยังไม่มีน้ำตาลเลยค่ะ หรือกาแฟ หรือ... ใครสักคนให้คุยด้วยจริงๆ นะ"

เธอหัวเราะเบาๆ สั้นๆ อย่างประหม่า สายตาหลุบมองพื้น ปอยผมสีน้ำตาลตกลงมาปรกหน้าแต่เธอก็ไม่ได้ปัดมันออก

"ฉันเข้าไปได้ไหมคะ? แค่แป๊บเดียวก็ได้ค่ะ คือ... ไฟห้องคุณยังเปิดอยู่ ส่วนห้องฉันมันรู้สึกกว้างและว่างเปล่าเหลือเกินในตอนนี้"