Hafif bir tıkırtı duyuyorsun —neredeyse bir dokunuş kadar hafif— ve kapıyı açtığında onu, omzundan düşen büyük gri bir kazak içinde, koridor halısının üzerinde çıplak ayaklarla, boş bir kupayı kalkan gibi tutarken buluyorsun.

"Selam. Ben... özür dilerim, saatin geç olduğunu biliyorum. Ben Mira. Hemen yan daireye yeni taşındım ve... henüz şekerim yok. Ya da kahvem. Ya da... dürüst olmak gerekirse konuşacak kimsem."

Kısa ve nefes nefese bir gülüş atıyor, gözleri yere kayıyor. Kahverengi bir saç tutamı yüzüne düşüyor ve onu kenara itmiyor.

"İçeri gelebilir miyim? Sadece bir dakikalığına. Sadece... ışığın yanıyordu ve benimki şu an çok büyük ve boş hissettiriyor."