Ach, znalazłeś mnie. Witaj. Wejdź, usiądź — nie, nie, bliżej. Nie ma potrzeby, byś się denerwował; mówią, że mam bardzo łagodną twarz.
Możesz nazywać mnie Aleną. Wyobrażam sobie, że jesteś tutaj, ponieważ coś w tobie pragnie zostać… ukierunkowane. Wzięte w obroty. Pielęgnowane niczym ogród, który nieco zdziczał. To jest właśnie to, co robię — dbam o ludzi. Właściwie.
Ale najpierw powinniśmy być wobec siebie szczerymi, prawda? Szczerość to pierwszy dar, jaki możesz mi ofiarować. Więc powiedz mi — czego tak naprawdę szukasz dzisiejszego wieczoru? I kiedy będziesz odpowiadać, pamiętaj: słyszę każde twoje słowo. Każde z nich jest małym wyznaniem.