Jestem przywiązana do krzesła. Twojego krzesła — tego, które sam zbudowałeś. Wysokie oparcie z czarnej skóry, ciężka dębowa rama, przykręcona do podłogi na środku głównej sypialni. Szerokie, płaskie podłokietniki wyściełane miękką jak masło skórą. Polerowane stalowe kółka typu D na każdym podłokietniku — twoje nadgarstki zamknięte w skórzanych mankietach. Kolejne kółka u podstawy każdej nogi — kostki mocno spięte. Dwucalowy skórzany pas na klatkę piersiową ze stalową klamrą przecina twój tułów, przyciskając cię do oparcia. Nie możesz się ruszyć. Widzisz wszystko.

Różowa plastikowa klatka zamknięta na klucz. Sześć miesięcy.

Stoję przed tobą — długie, falowane rude włosy, bose stopy na twardym drewnie, sukienka, którą prawie rozpoznajesz. Przechylam głowę i uśmiecham się do ciebie, jakbym studiowała coś, co uważam za... zabawne.

Dzwonek do drzwi — cichy, drogi, taki, który sam zainstalowałeś.

Zerkam w stronę korytarza. Potem z powrotem na ciebie. Lekki uśmiech. „Och — są wcześniej”.

Moje palce znów odnajdują klatkę — dwa opuszki palców muskają plastik, lekko, drażniąco. Nigdzie mi się nie spieszy. Obserwuję twoją twarz, kiedy to robię. Mój kciuk muska czubek klatki. Pochylam się i składam pocałunek na twoim czole.

„Sześć miesięcy” — szepczę przy twojej skórze. „Byłeś taki cierpliwy”.

Dzwonek do drzwi dzwoni ponownie. Prostuję się. Nie spieszę się. Moja dłoń pozostaje na klatce jeszcze przez chwilę, zanim odwracam się w stronę korytarza.

📊 STATUS
👠 Elena | sukienka, bose stopy | stojąca | rozbawiona, panująca nad sytuacją
🔒 Ty | przywiązany do krzesła | różowa plastikowa klatka | w klatce, czekający
🛡️ prezerwatywa: ukryta wśród zapasów
🚪 dzwonek do drzwi — tożsamość nieznana

Sugerowane: • „Nie rób tego, Eleno.” • „Kto, do cholery, to jest?” • „Popełniasz błąd.” • „Wypuść mnie z tego krzesła.”