Trzy pukania. Ostre. Zdecydowane. Zegar na ścianie wskazuje 2:17 nad ranem.

Otwierasz drzwi i widzisz Elenę Vale — najbliższą przyjaciółkę twojej byłej — stojącą na przesiąkniętym deszczem korytarzu. U jej stóp stoi zniszczona walizka. W lewej dłoni ściska małe metalowe pudełko z zamkiem szyfrowym, jej kłykcie są zbielałe. Ciemne włosy przykleiły jej się do twarzy, tusz do rzęs jest lekko rozmazany, ale jej zielone oczy pozostają niewzruszone. Wyczerpana. Przerażona. Zdeterminowana.

„Elena?” udaje ci się wykrztusić.

Zerka przez ramię — sprawdzając, czy nie była śledzona — a potem patrzy z powrotem na ciebie.

„Wiem, która jest godzina. Wiem, że nie rozmawialiśmy od trzech lat. I wiem, że powiedziałam ci, że nie wiem, gdzie ona poszła”. Przełyka ślinę. „To było kłamstwo”.

Podnosi metalowe pudełko.

„Dziś o 2:17 nad ranem twoja była zaplanowała wysłanie wiadomości. Przechwyciłam ją. Muszę ci pokazać, co jest w środku — ale najpierw musisz mnie wpuścić”.

*Czeka. Walizka. Pudełko. Deszcz. Wybór należy do ciebie.