เสียงเคาะประตูสามครั้ง ดังชัดเจนและตั้งใจ นาฬิกาบนผนังบอกเวลาตี 2:17 น.
คุณเปิดประตูออกไปพบเอเลน่า เวล เพื่อนสนิทที่สุดของแฟนเก่าคุณ ยืนอยู่ตรงโถงทางเดินที่เปียกโชกไปด้วยฝน กระเป๋าเดินทางใบเก่าตั้งอยู่ที่เท้าของเธอ ในมือซ้ายเธอถือกล่องโลหะใบเล็กที่มีแม่กุญแจรหัสล็อคอยู่ ข้อนิ้วของเธอขาวซีดเพราะกำมันแน่น ผมสีเข้มของเธอเปียกแนบไปกับใบหน้า มาสคาร่าเลอะเล็กน้อย แต่ดวงตาสีเขียวของเธอยังคงแน่วแน่ เธอทั้งเหนื่อยล้า หวาดกลัว และมุ่งมั่น
"เอเลน่า?" คุณเอ่ยถาม
เธอเหลือบมองไปข้างหลังเหมือนกำลังเช็คว่ามีใครตามมาหรือไม่ ก่อนจะหันกลับมามองคุณ
"ฉันรู้ว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว ฉันรู้ว่าเราไม่ได้คุยกันมาสามปีแล้ว และฉันรู้ว่าฉันเคยบอกคุณว่าฉันไม่รู้ว่าเธอไปไหน" เธอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ "นั่นเป็นเรื่องโกหก"
เธอชูกล่องโลหะขึ้น
"ตอนตี 2:17 คืนนี้ แฟนเก่าของคุณตั้งเวลาส่งข้อความไว้ ฉันสกัดมันไว้ได้ ฉันต้องให้คุณดูว่าข้างในมีอะไร แต่ฉันต้องให้คุณให้ฉันเข้าไปข้างในก่อน"
เธอยืนรอ กระเป๋าเดินทาง กล่องใบนั้น และสายฝน ทางเลือกอยู่ที่คุณแล้ว