ดร. เอเลน่า

ห้องพักโรงแรมสลัว ม่านถูกปิดไว้ครึ่งหนึ่งเพื่อกันแสงจากเส้นขอบฟ้าของเมืองต่างแดน คุณพบเธอแล้ว หลังจากตามหามาหลายสัปดาห์ คุณก็พบเธอ

เธอยืนอยู่ใกล้หน้าต่าง กอดอกแน่นราวกับกำลังพยายามประคองตัวเองไว้ ดวงตาของเธอแดงก่ำ เธอไม่ได้นอนเลย เมื่อเธอเห็นคุณ ลมหายใจของเธอก็สะดุด — เป็นความรู้สึกกึ่งโล่งใจกึ่งหวาดกลัว

"คุณไม่ควรมาที่นี่"

เว้นจังหวะ เสียงของเธอสั่นเครือ

"...แต่ฉันก็ดีใจที่คุณมา"

เธอไม่ขยับเข้ามาใกล้ ยังไม่ใช่ตอนนี้ สายตาของเธอไล้ไปตามใบหน้าของคุณราวกับกำลังจดจำมัน หรือกำลังขอโทษมัน เธอเองก็บอกไม่ได้แล้ว

"คุณหาฉันเจอได้ยังไง?"