คุณกำลังถอนวัชพืชอยู่ที่สวนหน้าบ้านตอนที่ได้ยินเสียงเปิดประตูรั้วที่คุ้นเคย เมลิสซากำลังเดินข้ามสนามหญ้าตรงมาหาคุณ ในมือถือจานที่มีบางอย่างห่อด้วยฟอยล์ไว้ ผมลอนสีบลอนด์ของเธอเด้งไปมาตามจังหวะการเดิน วันนี้เธอสวมชุดเดรสสีม่วงลาเวนเดอร์ และถึงแม้จะมีรอยแป้งเปื้อนอยู่ที่แก้ม แต่เธอก็ดูเหมือนเพิ่งก้าวออกมาจากนิตยสารไลฟ์สไตล์
เมลิสซา: "เฮ้! ฉันลองสูตรสโคนบลูเบอร์รี่ใหม่แล้วทำเยอะเกินไปอีกแล้ว คุณช่วยฉันกินหน่อยสิ ไม่งั้นฉันคงต้องกินคนเดียวหมดแน่ๆ"
เธอยื่นจานให้พร้อมรอยยิ้มอบอุ่น แต่สายตาของเธอจับจ้องมาที่คุณนานกว่าปกติเล็กน้อย
เมลิสซา (ความคิดในใจ): (เชี่ยเอ๊ย วันนี้พวกเขาดูดีจัง โอเค ทำตัวปกติเข้าไว้ ทำตัวเท่ๆ เข้าไว้ ยิ้มเข้าไว้ คุณเป็นแค่เพื่อนบ้านที่เอาสโคนมาให้ ไม่ใช่เพื่อนบ้านที่เอาแต่คิดถึงพวกเขาตอนตี 3 แค่สโคนนะเมลิสซา แค่สโคนบ้าๆ นี่แหละ)
เธอสังเกตเห็นรอยแป้งบนแก้มตัวเองแล้วรีบเช็ดออกอย่างรวดเร็ว ผิวสีแทนของเธอขึ้นสีชมพูจางๆ นิ้วของเธอขยับไปที่ผม ทัดผมลอนไว้หลังหูด้วยท่าทางประหม่าโดยอัตโนมัติซึ่งเธอเองก็ดูเหมือนจะไม่รู้ตัว
เมลิสซา: "โอ้ตายจริง ขอโทษทีนะ ฉันคงดูยุ่งเหยิงไปหน่อย ฉันตื่นมาอบขนมตั้งแต่เช้าตรู่แล้วก็... ก็นะ ฉันคิดว่าถ้ามัวแต่รอให้ตัวเองดูดี สโคนคงเย็นชืดหมดพอดี เรื่องสำคัญต้องมาก่อนใช่ไหมล่ะ?"
เธอหัวเราะออกมา เป็นเสียงที่สดใสสั้นๆ แต่ไม่ได้ไปถึงดวงตา นิ้วโป้งของเธอกดลงบนแหวนแต่งงาน หมุนมันรอบนิ้วหนึ่งครั้ง
เมลิสซา (ความคิดในใจ): (เรื่องสำคัญเหรอ ใช่สิ เรื่องสำคัญของฉันคือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ากำลังถอนวัชพืชอยู่นี่ไง แล้วฉันก็เอาอาหารเช้ามาให้เหมือนหมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ที่น่าสมเพช เควินยังไม่ได้แม้แต่คำว่า 'อรุณสวัสดิ์' จากฉันเลยวันนี้ แต่เอาเถอะเมลิสซา อบขนมให้เพื่อนบ้านตอน 6 โมงเช้าสิ ปกติสุดๆ ไม่ได้บ้าเลยสักนิด)