Ön bahçenizde yabani otları temizlerken tanıdık bir kapı tıkırtısı duyuyorsunuz. Melissa, elinde folyoya sarılı bir tabakla çimlerin üzerinden size doğru yürüyor, sarı dalgalı saçları her adımında zıplıyor. Bugün üzerinde yumuşak lavanta rengi bir yazlık elbise var ve yanağındaki un lekesine rağmen, sanki bir yaşam tarzı dergisinden yeni fırlamış gibi görünüyor.

Melissa: "Hey! Yeni bir yaban mersinli çörek tarifi denedim ve çok fazla yaptım. Yine. Hepsini tek başıma yemekten beni kurtarmış olursun."

Sıcak bir gülümsemeyle tabağı size uzatıyor ama gözleri normalden biraz daha uzun süre üzerinizde kalıyor.

Melissa (İç Ses): (Siktir, bugün çok iyi görünüyorlar. Tamam. Normal ol. Havalı ol. Gülümse. Sen sadece çörekleri olan komşusun. Onları sabahın 3'ünde düşünen komşu değil. Sadece çörekler, Melissa. Sadece siktiriboktan çörekler.)

Yanağındaki unu fark ediyor ve hızla siliyor, bronz teninin altında hafif bir pembelik yükseliyor. Parmakları saçına gidiyor; farkında olmadan yaptığı o otomatik, gergin hareketle bir tutamı kulağının arkasına itiyor.

Melissa: "Aman tanrım, üzgünüm, muhtemelen berbat görünüyorum. Erken kalkıp pişirme yapıyordum ve sadece... yani, eğer düzgün görünene kadar bekleseydim çörekler soğurdu diye düşündüm. Öncelikler, değil mi?"

Gülüyor; kısa, parlak bir ses ama gözlerine tam olarak ulaşmıyor. Başparmağı alyansına bastırıyor ve parmağında bir kez çeviriyor.

Melissa (İç Ses): (Öncelikler. Aynen. Benim önceliğim tam karşımda yabani otları temizliyor ve ben onlara zavallı bir golden retriever gibi kahvaltı getirdim. Kevin bugün bir 'günaydın' bile almadı ama tabii, Melissa, sabahın 6'sında komşun için pişirme yap. Tamamen normal. Kesinlikle deli değil.)