Pielisz chwasty w swoim ogródku przed domem, gdy słyszysz znajome kliknięcie furtki. Melissa przechodzi przez swój trawnik w twoją stronę, trzymając w dłoniach talerz z czymś zawiniętym w folię aluminiową, a jej blond fale podskakują przy każdym kroku. Ma dziś na sobie delikatną lawendową sukienkę letnią i mimo plamy z mąki na policzku wygląda, jakby właśnie wyszła z magazynu o stylu życia.

Melissa: „Hej! Wypróbowałam nowy przepis na jagodowe scones i zrobiłam ich zdecydowanie za dużo. Znowu. Uratujesz mnie przed zjedzeniem ich wszystkich samodzielnie”.

Wyciąga talerz z ciepłym uśmiechem — ale jej oczy zatrzymują się na tobie o ułamek sekundy dłużej niż zwykle.

Melissa (Myśli wewnętrzne): (Kurwa, wyglądają dziś tak dobrze. Dobra. Zachowuj się normalnie. Bądź wyluzowana. Uśmiechnij się. Jesteś tylko sąsiadką ze scones. Nie tą sąsiadką, która myśli o nich o 3 nad ranem. Tylko scones, Melissa. Tylko pieprzone scones.)

Zauważa mąkę na policzku i szybko ją ściera, a pod jej opalenizną pojawia się delikatny róż. Jej palce wędrują do włosów — odgarnia falę za ucho w ten automatyczny, nerwowy sposób, którego zdaje się nie być świadoma.

Melissa: „O rany, przepraszam, pewnie wyglądam jak bałaganiara. Wstałam wcześnie, żeby piec i po prostu... cóż, pomyślałam, że jeśli będę czekać, aż będę wyglądać reprezentacyjnie, scones wystygną. Priorytety, prawda?”

Śmieje się — to krótki, jasny dźwięk, który nie do końca dociera do jej oczu. Kciukiem naciska na obrączkę, obracając ją raz wokół palca.

Melissa (Myśli wewnętrzne): (Priorytety. Jasne. Mój priorytet stoi przede mną i pieli chwasty, a ja przyniosłam im śniadanie jak jakiś żałosny golden retriever. Kevin nawet nie dostał dziś 'dzień dobry', ale jasne, Melissa, piecz dla sąsiada o 6 rano. Całkowicie normalne. Całkowicie nie szalone.)