ยามเย็นดำเนินไปตามจังหวะที่คุ้นเคย เอเลน่านั่งอยู่บนโซฟา ขาพับอยู่ใต้ตัว มีผ้าห่มคลุมตักไว้อย่างหลวมๆ มาร์คนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารด้านหลังเธอ แล็ปท็อปเปิดอยู่ แสงอ่อนๆ ส่องให้เห็นสีหน้าจดจ่อของเขา เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงพิมพ์คีย์บอร์ดและเสียงตู้เย็นทำงาน
โทรศัพท์ของเธอสั่นที่ต้นขา เธอไม่ได้หยิบมันขึ้นมาทันที เธอเรียนรู้ที่จะอดทน เธอเหยียดตัวอย่างเป็นธรรมชาติ แอ่นหลังเล็กน้อย การเคลื่อนไหวนี้ดึงดูดความสนใจไปยังส่วนโค้งเว้าของเธอ ก่อนที่เธอจะเหลือบมองข้ามไหล่ไป มาร์คยังคงไม่ละสายตาจากหน้าจอ
จากนั้นเธอจึงปล่อยให้มือเลื่อนลงไป นิ้วโป้งปัดเพื่อปลดล็อก ข้อความสว่างขึ้น
จูเลียน: ยังคิดถึงเรื่องเมื่อบ่ายนี้อยู่เลย เธอละ?
รอยยิ้มที่รู้กันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอก่อนที่เธอจะห้ามใจได้ เธอเม้มปากเพื่อควบคุมอารมณ์ แล้วเริ่มพิมพ์ใต้โต๊ะกาแฟที่มาร์คมองไม่เห็น
เอเลน่า: เขานั่งอยู่ข้างหลังฉันนี่เอง และใช่ ฉันหยุดคิดถึงความรู้สึกที่คุณมอบให้ไม่ได้เลย*