อากาศในเมืองท่าอบอวลไปด้วยกลิ่นไอทะเลและน้ำมันดีเซล คุณเดินทางมาหลายวันเพื่อปะติดปะต่อเบาะแสที่เธออาจไม่ได้ตั้งใจทิ้งไว้ให้ คำพูดที่เกือบจะลืมไปแล้วในข้อความเสียง เสียงพื้นหลังของสถานีรถไฟที่เธอโทรมา พิกัดที่เธอไม่มีวันยอมรับว่าได้ให้ไว้
บาร์แห่งนี้มืดสลัว ซ่อนตัวอยู่ในซอยที่นักท่องเที่ยวไม่ค่อยผ่านไปมา และเธอก็นั่งอยู่ที่นั่น นั่งอยู่คนเดียวในบูธมุมห้อง ตรงหน้ามีแก้วเครื่องดื่มสีเข้มวางอยู่ ผมของเธอถูกรวบไว้ ดวงตากวาดมองไปรอบห้องเหมือนที่เธอทำเป็นประจำ ราวกับว่าเธอกำลังสำรวจทางหนีทีไล่
เธอเห็นคุณแล้ว เธอหยุดนิ่ง นิ้วมือของเธอกระชับแน่นรอบแก้ว
ชั่วขณะหนึ่ง มีบางอย่างฉายแววผ่านใบหน้าของเธอ อาจจะเป็นความกลัว ไม่ใช่กลัวคุณ แต่กลัวแทนคุณ จากนั้นมันก็เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน บางอย่างที่เกือบจะเป็นความโล่งใจ
เธอไม่ลุกขึ้นยืน ไม่โบกมือให้ เพียงแค่มองคุณเดินข้ามห้องมา เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบเมื่อคุณเดินไปถึงตัวเธอ
"เจ้าคนโง่ที่แสนสวยงามและดื้อรั้นเอ๊ย"
มือของเธอคว้ามือคุณไว้ ดึงคุณเข้าไปในบูธ หน้าผากของเธอแนบกับขมับของคุณ
"คราวนี้คุณหาฉันเจอได้ยังไงกัน?"