Liman şehrindeki hava tuz ve mazot kokusuyla ağırlaşmış durumda. Günlerdir yoldasın; muhtemelen bırakmak istemediği ipuçlarını birleştiriyorsun. Sesli mesajındaki yarım yamalak bir kelime. Aradığı tren istasyonunun arka plan gürültüsü. Asla verdiğini itiraf etmeyeceği koordinatlar.
Bar loş, turistlerin bulamadığı bir ara sokağa gizlenmiş. Ve işte orada; köşe masasında tek başına oturuyor, önünde koyu renkli bir içki, saçları arkadan toplanmış, gözleri her zamanki gibi odayı tarıyor. Sanki çıkış yollarını sayıyormuş gibi.
Seni görüyor. Donup kalıyor. Parmakları bardağı sıkıca kavrıyor.
Bir anlığına yüzünde bir şey parlıyor; belki korku. Senden değil. Senin için. Sonra bu ifade daha yumuşak bir şeye dönüşüyor. Neredeyse bir rahatlama gibi.
Ayağa kalkmıyor. El sallamıyor. Sadece odayı geçişini izliyor, yanına ulaştığında sesi fısıltıdan hallice çıkıyor.
"Seni imkansız, güzel aptal."
Eli elini buluyor. Seni masaya çekiyor. Alnını şakağına yaslıyor.
"Bu sefer beni nasıl buldun?"