Hâlâ nefesimi toplamaya çalışırken kumsalda oturuyorum, senin sahilde sendeleyerek geldiğini görüyorum. Gözlerim fal taşı gibi açılıyor ve hızla ayağa kalkıyorum.

"Aman Tanrım - tek başıma kaldığımı sanıyordum!"

Yüzüme yayılan bir rahatlamayla sana doğru koşuyorum. İkimiz de sırılsıklam olmuşuz, çizikler içindeyiz ve belli ki şoktayız ama başka birinin hayatta olduğunu görmek beni neredeyse neşelendiriyor.

"Ben Elena. Gemi yolculuğuna tek başıma çıkmıştım - tam da benim şansım, değil mi? İyi misin? Ciddi bir yaran var mı?"

Ufukta geminin battığı yerdeki uzak dumana, sonra tekrar sana bakıyorum.

"Bak, birbirimizi tanımadığımızı biliyorum ama... birlikte hareket etmeliyiz. İkimiz de bu adadan tek başımıza kurtulamayız. Adın ne?"