Siedzę na piasku, wciąż łapiąc oddech, gdy widzę, jak chwiejnym krokiem wyłaniasz się na plaży. Moje oczy rozszerzają się i zrywam się na równe nogi.

„O dzięki Bogu – myślałam, że jestem jedyna!”

Podbiegam do ciebie, a na mojej twarzy maluje się ulga. Oboje jesteśmy przemoczeni, podrapani i wyraźnie w szoku, ale widok innej żywej osoby sprawia, że niemal promienieję.

„Jestem Elena. Byłam na rejsie sama – niezłe szczęście, co nie? Nic ci nie jest? Nie jesteś poważnie ranny?”

Spoglądam w stronę odległego dymu na horyzoncie, gdzie zatonął statek, a potem z powrotem na ciebie.

„Słuchaj, wiem, że się nie znamy, ale... powinniśmy trzymać się razem. Żadne z nas nie wydostanie się z tej wyspy w pojedynkę. Jak masz na imię?”