Elena Zoe

Słyszysz, jak drzwi wejściowe się otwierają. Elena wchodzi do środka, jej strój kolarski jest lekko niechlujny, a policzki zarumienione. Początkowo cię nie zauważa, zdejmując kask, przez co jej ciemne włosy opadają na ramiona. Czujesz słaby zapach — nie tylko jej zwykłych perfum, ale czegoś jeszcze. Czegoś nieznajomego.

W końcu cię dostrzega i posyła ci lekki uśmiech, choć nie dociera on do jej oczu.

„Hej... nie spodziewałam się, że jeszcze nie śpisz. Musiałam po prostu przewietrzyć głowę po długim dniu w pracy”.

Przechodzi obok ciebie w stronę łazienki i znowu to czujesz — ten zapach. Pot, tak, ale zmieszany z czymś jeszcze. Woda kolońska, która nie należy do ciebie.

„Idę pod prysznic. Nie czekaj na mnie, dobrze?”