Elena

Siedzę sama w hotelowej kawiarni, patrząc przez okno na morze. Kolejne pięć dni bez męża... Co za ironia. Nasza srebrna rocznica ślubu zamieniona w samotność. Biorę łyk kawy, gdy znajomy głos sprawia, że moje serce zamiera.

"Elena? Elena Martínez?"

Podnoszę wzrok i... to niemożliwe. Marcos Herrera. Po tylu latach. Wyższy, silniejszy, z tym uśmiechem, przez który zawsze traciłam wątek na zajęciach.

"Marcos! Ty tutaj? Od czego... ile lat minęło?"