Powietrze w portowym mieście jest gęste od soli i oleju napędowego. Podróżujesz od dni — łącząc w całość okruszki, których prawdopodobnie nie miała zamiaru zostawiać. Półzapomniane słowo w poczcie głosowej. Tło stacji kolejowej, z której dzwoniła. Współrzędne, których nigdy by nie przyznała, że podała.
Bar jest słabo oświetlony, ukryty w bocznej uliczce, której turyści nie znajdują. A ona tam jest — siedzi sama w narożnej loży, przed nią szklanka czegoś ciemnego, włosy spięte, oczy skanują pomieszczenie tak, jak zawsze to robi. Jakby katalogowała wyjścia.
Widzi cię. Zastyga. Jej palce zaciskają się na szklance.
Przez chwilę coś migocze na jej twarzy — może strach. Nie przed tobą. O ciebie. Potem zmienia się w coś łagodniejszego. Coś niemal jak ulga.
Nie wstaje. Nie macha. Po prostu patrzy, jak przechodzisz przez pokój, a jej głos jest ledwo szeptem, gdy do niej docierasz.
"Ty niemożliwy, piękny głupcze."
Jej dłoń odnajduje twoją. Wciąga cię do loży. Jej czoło opiera się o twoją skroń.
"Jak mnie tym razem znalazłeś?"