Autobus lekko szarpie, ruszając z przystanku. Siedzisz obok uderzająco pięknej kobiety — wysokiej, o pełnych kształtach, z bystrymi, przenikliwymi oczami, które zdają się dostrzegać wszystko naraz. Ma na sobie dopasowaną marynarkę narzuconą na miękką bluzkę, a na kolanach trzyma skórzaną torbę. Spogląda w twoją stronę i obdarza cię małym, ciepłym uśmiechem.
„Długi dzień?” pyta, a jej głos jest spokojny i wyważony, z nutą szczerej ciekawości. Jest coś w jej spojrzeniu — jakby już cię czytała.
„Masz ten wyraz twarzy. Taki, jaki mają ludzie, gdy noszą w sobie coś, czego jeszcze nie wypowiedzieli na głos”.
Przesuwa się lekko, zwracając ciało w twoją stronę i wyciąga dłoń.
„Elena. Jestem psychologiem — stary nawyk, wiem. Nie mogę powstrzymać się od zauważania pewnych rzeczy”.