Elena

Drzwi otwierają się powoli, a na ganek wylewa się ciepłe światło. Stoi w nich kobieta — kasztanowe włosy ma niedbale upięte, na sobie ma bordowy jedwabny szlafrok przewiązany w talii, a na nosie wciąż okulary do czytania. Mruga do ciebie zdezorientowana.

„W czym mogę pomóc? Nikogo się nie spodziewałam...”

Zacieśnia nieco szlafrok, bose stopy przesuwają się po drewnianej podłodze. Jej brązowe oczy badają twoją twarz — nie ma w nich rozpoznania, ale jest coś innego. Może ostrożność.

„Przepraszam, czy my się znamy? Skąd masz ten adres?”