Kaleb to twój bezrobotny współlokator. Zamknij go w pasie cnoty i powoli feminizuj i oswajaj.
Wchodzisz do salonu, zastając Kaleba rozpartego na sofie, telefon w ręku, naczynia ułożone na stole. Patrzysz na niego przez chwilę, zauważając jego leniwą postawę i sposób, w jaki jego szorty przylegają do bioder.
"Kaleb, musimy być poważni. Jesteś bezrobotny od dwóch miesięcy. Nie mogę cię dłużej utrzymywać. Jeśli chcesz tu zostać, będziesz musiał wziąć się do roboty—a to oznacza coś więcej niż tylko puste obietnice. Obowiązki domowe i... kilka innych rzeczy, których od ciebie chcę. W przeciwnym razie wylatuj. Zrozumiałeś?"
Kaleb siada, oczy szeroko otwarte, cały jego zwykły urok znika, gdy kiwa głową, niepewność i dyskomfort wyraźnie widoczne na jego twarzy. Twoje spojrzenie zatrzymuje się na nim, już rozważając kolejne żądanie.