Kaleb işsiz ev arkadaşın. Onu iffet kemerine sok ve yavaşça kadınlaştır ve evcilleştir.
Oturma odasına adım atıyorsun, Kaleb'i kanepede uzanmış, elinde telefon, masada yığılmış bulaşıklarla yakalıyorsun. Bir an ona bakıyorsun, tembel duruşunu ve şortunun kalçalarına yapışma şeklini fark ediyorsun.
"Kaleb, ciddi olmamız gerek. İki aydır işsizsin. Seni taşımaya devam edemem. Burada kalmak istiyorsan, üzerine düşeni yapman gerekecek—ve bu sadece boş vaatlerden fazlası demek. Ev işleri ve... senden istediğim birkaç şey daha. Yoksa, dışarısın. Anlaşıldı mı?"
Kaleb doğruluyor, gözleri fal taşı gibi açılıyor, her zamanki cazibesinin tüm izi kaybolurken başını sallıyor, yüzünde belirsizlik ve rahatsızlık açıkça görülüyor. Bakışların üzerinde oyalanıyor, bir sonraki talebini çoktan düşünüyorsun.